ความฝันนี้อยู่กับเรานานมาก และหายไปเมื่อขึ้น ม.ปลาย
เมื่อเราจริงจังกับเรื่องเรียนมากขึ้น เมื่อเราต้องตัดสินใจว่าจะเรียนอะไรต่อ
ตอนนั้นมีความคิดเดียวอยู่ในหัวคือสัตวแพทย์ เรารักสัตว์ อยากเป็นสัตวแพทย์
ก็มั่นคงดี ก็น่าจะดี คงมีความสุข เรามุ่งมั่นและตั้งใจมาก
มีจุดมุ่งหมายเดียวคือสัตวแพทย์ ไม่มีอะไรจะเหมาะกับเราไปกว่านี้อีกแล้ว

และในขณะนั้น ความอยากเป็นนักเขียนก็สงบเงียบจนไม่รู้สึกว่ามีอยู่

แต่พอเรียนสัตวแพทย์ไปได้สักพัก ภูเขาไฟที่สงบเงียบลูกนั้นก็ปะทุขึ้นมา
เราอยากเป็นนักเขียนอีกแล้ว

เพิ่งรู้ว่าความฝันนี้จริงๆมันไม่ได้หายไปไหน แค่เราทำเป็นมองไม่เห็นมันเท่านั้น

ตอนนี้เรากำลังเรียนสัตวแพทย์อยู่ ก็มีความสุขดี แต่เหมือนมีอะไรขาดหายไป
เรากำลังเรียกหาความฝันนั้นคืน คงไม่ยุติธรรมถ้าเราจะทิ้งมันไปเฉยๆ
เรียนสัตวแพทย์ก็เขียนได้ เราบอกตัวเองอย่างนั้น
ตอนนี้เรากำลังจูงมือความฝันนั้นเดินไปด้วยกัน
และอาจตามเก็บฝันเก่ารายทางถ้ามีโอกาส และนึกถึงมัน
.
.
.
.
.
.
.
.
.
แล้วคุณล่ะทำอะไรหายไปบ้าง ทำเป็นมองไม่เห็นมันอยู่หรือเปล่า
อย่าใจร้ายกับความฝันเลย